Wyniki wyszukiwania:

Odziedziczone spadki, relacje, a nawet rodzinne projekcje: oto materia, która nas tworzy. Zarówno w stanie płynnym, zdolnym zwilżyć korzenie naszej przeszłości, poprzez solidność tego, co kształtuje nas dzisiaj, nawet jeśli da się dostrzec tylko jego część, aż po gazową ulotność ewentualnej rodzinnej przyszłości. Od pamięci historycznej po półcienie rezygnacji z macierzyństwa wszystko to porusza ta mocna propozycja poetycka, w której każdy stan materii wyraża się poprzez własny ton.

"Yolanda Castano writes love poems which are not tearful. Her love belongs to mysterious strangers from different continents and languages. She is never pedantic. She loves skipping [...] between lines of her poems, between images and metaphors, between being frank and being mischievous. It's about singing all the way to Land's End, in good and bad weather.' Yolanda Castano's poems are like champagne ... Read her poems and you'll be jumping too." --Adam Zagajewski