Wyniki wyszukiwania:

Upadki z niskiej wysokosci dlaczego? ska?dze?był przyszedłna popioł i na wysycenie podwinie?te ma re?kawya je?zyk spiewnyw ktorym nawetprzeklenstwabrzmia? niewinniejak imiona egzotycznych kobiet milczy choc powinien powtarzac uczyc sie?obcych dialektowi ojczystych wodradosnych prostych słow:iglica grot pochwa drzewo pochwalone swie?tym wiatremw parku w ktorym wypasalismy dziki dorabiałem mitologie? do najzwyklejszych zdarzen i powinnosci bo jak ognia bałem sie? samotnosci

Miejsca powrotów to swoista książka w książce. Losy postaci poznajemy z opowieści autora, który jest bohaterem tejże książki. I tak historia Huberta rozpoczyna się, gdy wraz z grupą przyjaciół aktorów udaje się do restauracji, aby uczcić inscenizację Zbrodni i kary w ich wykonaniu. Nad ranem budzi się na plaży. Niewiele pamięta, co wydarzyło się poprzedniego dnia, nie wie też, jak się tutaj znalazł. Wyjmuje z kieszeni dziwny list od anonimowego nadawcy. Po jego przeczytaniu już nic nie jest takie jak wcześniejOpowieść Marcina Pawlika jest historią powolnego...

Marcin Pawlik nie daje za wygraną: z bólem porzuca pragnienie ucieczki – zamiast tego wypróbowuje, wymienia i uzupełnia języki. Obsesja, jaką staje się własna pamięć, skłania do ponownego odgrywania znanych fraz, wymyślania własnych stylów. Zagubienie przeplata się tu nieustannie z pragnieniem powiedzenia ostatniego słowa. W poezji Pawlika to światło z filmowego projektora wytycza ścieżki. Przyjemność oglądania jednak nie wystarcza – ruchome obrazy nie zatrzymują pamięci, nie unieważniają myśli o własnych buntach, nie powstrzymują wrogich gestów. Rozbrajaniu...

U Pawlika nic nie jest tym, czym się wydaje. Bajkonur to kosmodrom, z którego daje się nura w wyobraźnię, miesza szyki, wlewa wspomnienia do kadzi ze snami, zabiera rzeczy potrzebne i trochę mniej potrzebne. Bajkonur to miasto, to kocimiasto i psimiasto, to bajka o nocy i dniu, o domach i oknach, o grafitowych pantalonach i evencie z Judaszem, o tym, co dzieje się w przerwie meczu o Puchar Polski i o tym, co w Pewexie. Przeszłość wywrócona na nice, wetknięta w okruchy tu i teraz, jutrzejsze wizje spalają się na skraju państwa. Jakiś smutek dziwny, jakieś krwiste niepokoje...