Wyniki wyszukiwania:

Dla Bogdana Loebla literatura nigdy nie była środkiem, ale celem najwyższym. Zawsze skłonny poprawiać już napisany utwór, anatomizujacy język i słowo.
Piotr Kuncewicz

Kto czytał "Złotą trąbkę" i "Piekło weszło do Raju", ten wie, jak znakomitym prozaikiem jest Bohdan Loebl. "Śpiąca jasnowłosa", rozgrywająca się współcześnie (i nie na Kresach), potwierdza tę markę, łącząc w sobie znakomity dar obserwacji z elementami metafizycznego thrillera.
Bohdan Zadura

...Stał przy drodze i patrzył na Ogromną Górę. Jeszcze nigdy tak nie jasniała. Bał się, że Ogromna Góra przestanie wysyłać do niego owo niezwykłe światło gdy opuści powieki.

Wiedział, że może oślepnąć od tego blasku, jak od patrzenia w słońce, ale znosił rozsadzający mu oczy ból, dopóki dwie łzy nie wytoczyły się spod jego powiek...?

Oddajemy do rąk czytelników dwunasty tom wierszy Bogdana Loebla. Znajdują się w nim tematy poruszane już wcześniej, ale siłą rzeczy wciskają się także tropy związane z wiekiem i rzemieślniczą koniecznością – bratnią wobec twórczości poetyckiej – ciągłego odtwarzania się, mozołu bycia. Ta rekonstrukcja wtłacza się w szczeliny nie tylko ciała, ale też pamięci, rzeczywistości – słowem: życia. A że mamy tu do czynienia z tomikiem dwujęzycznym (doskonały przekład na język angielski towarzyszy utworom w wersji polskiej), zakres objęty wzrokiem poety jest...

„…Józia raz po raz budziły szepty, i już nie wiedział, czy to szepczą tak siedzący w ciemnościach pokoju jego mama i Pawło Smyk, czy brudne fale Łomnicy.
Nie lubił rzeki, która ukrywała swoje dno, bo nie wiedział kto może podpłynąć do jej brzegu. Czy tylko martwy kot, czy topielec, który wygramolił się z odmętów rzeki, żeby jeszcze raz wyruszyć na poszukiwania złotego zegarka i obciętego mu w Jasieńcu serdecznego palca ozdobionego złotym sygnetem.
Wszyscy już tu wiedzieli, że topielec nie zazna wiecznego spokoju dopóki nie znajdzie swojego złotego zegarka...