Wyniki wyszukiwania:

Eseje poety, krytyka i redaktora kwartalnika "Wakat" (ur. 1979) o młodej polskiej poezji w latach w I dekadzie XXI wieku (2000-2010).

AzardKiedy w październiku 1923 roku eksplozja niszczy warszawską Cytadelę, w ruch zostaje wprawiona policyjno-wojskowa maszyneria śledcza. Choć z braku dowodów trudno dociec przyczyny wybuchu - czy był to samozapłon, przypadkowe podpalenie, czy długo przygotowywany zamach? - niektórzy za wszelką cenę starają się obarczyć winą komunistów. Paweł Kozioł w swojej polifonicznej powieści, którą czyta się jak wciągający thriller polityczno-sądowy, zdarzenia z tamtego czasu uzupełnia jednak o wątek fantastyczny. Oto bowiem okazuje się, że bohaterowie Azardu działają z...

"Musiałem ustąpić w centrum, ale tylko trochę, tylko na chwilę. Po zakończonej partii ścisnąłem mu dłoń, mówiąc: do zobaczenia w drużynie za rok albo dwa. Uśmiech miał wymuszony, rękę podawał tak, że jednocześnie prawe ramię się cofało, ale stał naprzeciwko, głowa w górze, jak gdyby gra się jeszcze nie skończyła. Spoglądał na mnie w sposób, z którego wynikało, ze moja psychologiczna kalkulacja się nie powiodła. Przeciwnie, czułem wtedy, ze stworzyłem sobie rywala na całe życie, że nasze przyszłe rozgrywki będą długie i gorzkie; fascynujące, ale w...

Piąty tomik poezji Pawła Kozła.

pogańskie morze,
całopalenie. w pokoju
dyszy klimatyzacja, za horyzontem afryka, pod poszewką

powietrz spacerują,
bogowie żaru.

nie,
nie mówią, że są dobrzy. nic o powszechnej łasce
powietrznej, która spada

jak wyrobiona strona gorących młotów.
mówią tylko:
daj skórę,
wyprawimy.

daj rękę, prawe przedramię,
na czerwoną opaskę.

sprzed metalurgii są.

kiedy ciało nie było mechaniczną plantacją
rdzawych poparzeń, rzeźbą spawaną ze złomu.

kiedy przynajmniej skórę zdzierało się samą,
nie dotykając duszy, nie dotykając...