Pedagogika miejsca wspólnego jest wzorem imperatywu naszego czasu, polegającego na tym, by myśleć, pisać, uczyć, uczyć się, organizować i pobudzać alternatywy wobec szaleństwa, wzbudzać nadzieję i zaczynać tworzyć świat takim, jakim pragniemy go widzieć; świat, którego potrzebujemy tak pilnie. (Pauline Lipman)

Książka wychodzi z bardzo jasnej etycznej pozycji, definiującej miasta jako miejsca dialogu [...], równocześnie definiując cel książki nie tylko jako diagnozę, lecz przede wszystkim jako projekt (lepszego świata). Na dodatek książka jest pisana przez...