Książka podejmuje problem, który dotyczy sytuacji kobiet wykluczonych społecznie, żyjących na obszarach Krakowa w latach 1918-1939, wśród których znaczny procent stanowiły kobiety ubogie - aresztantki. Ich wyobcowanie przybierało szczególnie tragiczny obraz, gdyż zdaniem wielu ówczesnych "Obywateli” Krakowa, nie zasługiwały one na pomoc, gdyż dopuściły się przestępstwa. Nie było dla nich usprawiedliwienia. Wiele z nich było matkami, ale dla innych to nie był argument nawet do okazania litości... Wielu decydentów nie poruszył los ich małych dzieci, odrzuconych...