Wyniki wyszukiwania:

"Poezja jest największym przysmakiem Ludwika Lewina. Wiersze pisze od niepamiętnych czasów, choć niechętnie się nimi dzieli z obcymi. Rubaszny i tkliwy dla przyjaciół, takim też jest poetą. Jego metafory potrafią wystrzelić jak katedry gotyckie, sięgnąć mitu, ale i zasiąść przy zastawionym stole, a nawet znaleźć się pod nim. To poezja najszlachetniejszych intuicji i odczuć, która bez zbędnego mędrkowania próbuje zrozumieć cokolwiek z otaczającego nas świata."Andrzej Bart

Jeśli wszyscy jesteśmy emigrantami z kraju utraconego dzieciństwa, to tylko pamięć pozwala doń powrócić, a przynajmniej zerknąć przez dziurkę od klucza. Ludwik Lewin ma klucz do własnej bramy i świat swojego komunistycznego Mikołajka przedstawia z wdziękiem poety i przenikliwością reportera. Słodka i gorzka zarazem jest ta wędrówka dziecka przez tamtą Warszawę, a warto się z nim zabrać, bo choć z perspektywy nikłego wzrostu, dotyka naszej historii.

…Wiersze z tomu Ostatni tętnią życiem i są pełne egzystencjalnych zawirowań, jak i osobistych odniesień. Paryski błękit i bukaresztański rozgwar. Modlitwy do pustego nieba i słowa jakich lepiej nie wypowiadać. Marzenia i rozczarowania albo zwykła nasiadówka i niekończące się rozmowy o tym, co wiemy i czego nie wiemy z Biblii lub Historii. Dysputy o teoriach Kanta czy Einsteina, jak też o świecie, który zniknął z powierzchni ziemi. Nie tylko ludzka świadomość i podświadomość mają coś do powiedzenia. Rzeczywistość jest zawsze wielowymiarowa, zdaje się...